تا همین چند وقت قبل

فکر میکردم که

اگر چه قلبم تا ابد میزبانِ زخمی خواهد بود

که با تیغ ِ  تیز  ِ نامهربانیت دریدیش

اما روزی ممکنه به حرمت خیلی چیزها

دوباره کنار قلب گنهکارت قدم بزنم و بوی آشتی رو مهمانِ دستهامون کنم.

امروز اما

از همیشه به نامردیت مطمئن ترم

و به نبخشیدنت!

نه !

هرگز نمی بخشمت !

.... 

پ.ن:

نزدیکترها دقیقتر میزنند ..  زخمهایشان درست در قلبم می نشیند .. آه!

عاشق بود.

آآآآآآآآی.. درد عجیبی داره قلبم.. دردی که احساس می کنم همه ء وجودم رو بیمار کرده.. نمیتونم بفهمم چرا دشنه ء

بیمعرفتی و نارو همیشه باید به طرف قلب من باشه.. نمیدونم چرا باید اینهمه بیمهری ببینم.. اونم از قلبهایی که قلبم

یک عمر عاشقانه براشون تپیده.. آشناهایی که اونقدر آشنایَمَند که رگهای بدنم به من !

فرصت نداده بودم به قلبم که کینه بگیره و مکدر بشه از کسی اما چنان رکبی خوردم از همه،که حقیرتر و البته احمق تر

از خودم نمیشناسم الان.. شدم مثال دلقکی که از جان مایه میذاره تا همه رو بخندونه اما در واقع هیچکس نمیدونه توی

قلبش چه غوغایی از غم به پاست..

آشنایان ِ من عنایت خاصی دارند به نامهربانهایی که نامهربانیشون قلبم رو غصه دار و داغدار کرده.. با خنده های کسانی

میخندند که خنده رو از لبهای من دور کرده.. برای آرامش و شادی ِ کسانی میکوشند که آرامش و شادی رو از قلب من

گرفته.. آبروی کسانی براشون مهمه که با حکم  ِ توجیه ناپذیر  ِعصبانیت، نجابت سالهای زندگی من رو زیر سؤال بردند .

آشنایان ِ من ... آشنایان من ، دیگه آشنایان من نیستند .. آشنای ِ گامهایی اند که قدمهای شومشون روی جادهء آبادیِ

روح ِمن ، رَدی از ویرانی گذاشتند..

" به نظر میرسه همهء راه هایی که قراره به آرامش ِ من ختم بشه ، خرابه "

برای آدمی که به خودش احترام میذاره، ناگزیر و ناخودآگاه باید حرمت قائل شد، اما آیا به کسی که حرمت دیگران رو

خدشه دار میکنه هم باید احترام گذاشت ؟

آشنایان ِ من ، شخصیت و اعتبار کسانی براشون مهمه که سنگدلانه حرمت و شخصیت من رو لگدمال کردند..

آشنایان من .. آه .. آشنایان من !

گِلِه که میکنم از بیمهریتون ، به دلم اتهام  ِ گیر دادن میزنین .. که چه بیکاره و چه بهانه های بیخودی میگیره دلم.. توصیه

میکنین بهم که خالی کنم دلمو از کینه و سیاهی.. بهم میگین که با یک قلب سیاه به آرامش و سعادت نمیرسم .

نه عزیزانِ دلم که کم کم دارم دست میشورم ازتون! این بی تفاوتی های شما به حرمتِ قلبم و اشکهای چشمهامه که  

من رو هرگز به آسایش و خوشبختی نخواهد رسوند.. نمی دونین چه نفهم و چه بی رحمه قلبتون و چشمهاتون که قلبِ

مجروح و چشمهای خیسم رو هرگز نمیفهمند و نمی بینید.. دل من مالِ این حرفها نیست که الکی گیر بده و بهانه های

بیخود بگیره..  این دلِ شماست که سالها بیرحمانه به دل من گیر داده.

مگه چند بار باید خون بخورم از تیغ  ِ تیز  ِ نامردیتون  ؟؟

قلبم زخمه ، نامهربانیتون آتیشش مبزنه !

....

امشب کسی به سیب دلم ناخنک زده است

بر زخمهای کهنهء قلبم نمک زده است

این غم نمیرود از دلم به خدا ، مخواه

خون است اینکه بر جگر من شَتَک زده است

قصدم گلایه نیست ، خودت جای من ، ببین

ما را فقط نه دوست ، نه دشمن ، فلک زده است

هر شب من ، آن غریبه که باور نمیکند

نامرد روزگار به او هم کلک زده است

دارد به باد می سپرد این پیام را 

سیب دلم برای تو ای دوست! لک زده است

....

پ.ن:

تُف به این بی نمک .. تف به دستم !!

اولش یه صلوات میفرستم. دربارهء استجابتِ دعایی که بین دو صلوات به آسمون میره ، خیلی شنیدم.

خانم همسایه دربارهء لحظات آخر ِ زندگی بانو زهرا صحبت میکنه.. اینکه بانو توی بستر بیماری نگران ِ این بوده  

که بعد از مرگش ، زمانی که پیکر مطهرش رو از روی زمین بلند میکنند ، چشمهای نامحرمان به حجم ِ بدنش

میفته .. اینکه توی اون لحظات دلش می خواسته یک بار دیگه صدای اذان گفتن ِ بلال رو بشنوه .. اینکه بچه ها

دور بستر مادرشون حلقه زده بودند و خانم زینب موهای مادرش رو شونه میکرده و ...

احساس میکنم قلبم رو شرحه شرحه میکنند.. پُر میشم از گریه.

وقتی خانم همسایه با صدای بلند میگه : " مادرم ، وای مادرم " و از همه میخواد که این جمله رو تکرار کنند ،

دیگه حال خودم رو نمیفهمم.. دلم میخواد با صدای بلند جیغ بکشم و ضجحه بزنم .. حس می کنم چقدر دلم

برای یه هق هق ِ طولانی و با صدای بلند تنگ شده.

دیگه یادم میره که تمنایی توی دلم بوده که به خاطرش بانو رو صدا زده بودم.

دیگه همهء غصه هام، همهء بهانه های دلتنگیم یادم میره. دیگه دارم فقط به خاطر غریبی و مظلومیتِ "مادرم"

گریه میکنم.. فقط به خاطر " مادرم " .. بانوی آب و آینه !!